Tag Archives: Opinie

La democracia es preciosa

La democracia es preciosa

40 jaar geleden ben ik als Belgische geboren in de schoot van de democratie. Ik behoor tot een generatie bij wie democratie in de genen zit. Wij hebben onze democratie wel eens kritisch bekeken, meestal omdat we méér democratie wilden, maar we hebben haar nooit fundamenteel in vraag gesteld. Democratie is een no-way-back-verhaal. De toekomst is er alleen één van meer van dat, en liefst op zoveel mogelijke plekken op aarde, want we weten dat niet alle landen dat geluk beschoren zijn.

40 jaar geleden werd ik dus geboren met een soort garantie dat ik mijn mening vrij ging kunnen uiten, dat er instellingen waren om ons te beschermen en dat ik dus veilig mijn leven zou kunnen uitbouwen zolang ik zelf binnen de linies van de democratie bleef wandelen. Dat zijn evenveel jaren als de Spaanse democratie en dat lijkt lang, maar is het niet. Er is nog veel niet uitgesproken.

Gisteren heb ik voor de eerste keer aan de lijve ondervonden hoe breekbaar een democratie kan zijn, hoe haar linies plots kunnen vervagen, hoe de instellingen de kracht kunnen verliezen om garanties te bieden. En ik heb het dan niet over de 2,2 miljoen Catalanen die toch zijn gaan stemmen in een illegaal bevonden referendum. Ik heb het ook niet over de nee-stemmers, of vermeende nee-stemmers tegen een Catalaanse onafhankelijkheid.

Ik heb het over de fundamenten van de democratie en de zorg die ze zou moeten bieden aan haar burgers. Ik heb het over de zorgbiéders, zij op wie wij gaan stemmen, zij in wie wij vertrouwen stelden, zij die zwieren met het woord democratie alsof het om een onderbroek in de wastrommel gaat. Nog nooit heb ik het woord democratie zo hol gevonden. Nog nooit heb ik het zo zien misbruiken. Nog nooit heb ik het zo voelen banaliseren.

En dat is wat mij heeft aangegrepen gisteren en angstig maakt vandaag. En het baart me diepe zorgen. Ik heb de geschiedenis van het land heel grondig bestudeerd en ik heb het geluk dat ik in Madrid en Catalonië heb gewoond. Ik heb het geluk dat ik zowel de Catalaanse als Spaanse media  kan volgen, want ik begrijp beide talen. En ik doe het ook, bewust, om mijn eigen conclusies te trekken, om na te dúrven denken, om de wenkbrauwen te fronsen als me iets niet kosjer lijkt. Ik weet dat alle verhalen constructies zijn, maar ook dat mensen wel degelijk in sprookjes en spookjes geloven.

Spanje baart me diepe zorgen. Catalonië ook. Je moet partij kiezen. Of zoals iemand het me hier zei, je kan niet meer ambigu zijn. Ambigu zijn de separatistische Catalanen zeker niet, de Spaanse overheid evenmin. De skepters hebben nog nooit zo duidelijke taal gezwaaid. Maar waar is dat ambigue, als dat al het correcte woord is, middenveld gebleven? Waar is de stem van de gematigdheid, van diegene die niét beledigt, van diegene die niét in de naam van absolute waarheid spreekt, van diegene die vrágen dúrven stellen. Echte goeie vragen. Met de eis tot een eerlijk antwoord.

Het is stil in Spanje als er niet geroepen wordt. Echt akelig stil. Dat is tot mijn grote spijt, en met veel pijn in mijn hart, de democratie anno 2017 in dit land.

Sarah

02/10/2017

Column Ser menor de edad es precioso

In de reeks columns Preciosidades staat dit artikel stil bij de tijdsinvulling van een groepje Spaanse tieners op een feestdag.

Ser menor de edad es precioso

Morgen is het 12 oktober en een vrije dag in Spanje. Men viert de nationale feestdag van Spanje, in de volksmond ook wel “el día del Pilar” of “día de la Hispanidad genoemd.” Terwijl Pilar refereert aan de patroonheilige van Spanje, en alle vrouwen met de naam María Pilar er een eigen naamfeestje aan mogen breien, herinnert het woord Hispanidad aan de ontdekking van Amerika op 12 oktober 1492 en het ontstaan van een Spaanstalige wereldgemeenschap. Het hoeft geen betoog dat deze feestdag zijn critici, sceptici en anti’s heeft zowel in Latijns-Amerika als in Spanje, maar voor de meeste Spanjaarden is het simpelweg een dag dat ze niet moeten gaan werken of naar school hoeven, een cadeau waar je niet kritisch over bent.

Zo ook voor mijn stiefdochter van 16, die een dagje Portaventura heeft gepland met wat vrienden. De uitstap naar het belangrijkste pretpark van Spanje vergde een  diccionaire aan whatsapps en veel schrik dat de maten de handdoek in de ring zouden gooien als het puntje bij het paaltje komt, maar ze kregen het georganiseerd, chapeau. Nu, voor één keer dat niemand op het laatste nippertje afhaakt, treft hen toch wel het lot dat het morgen zeer waarschijnlijk een regendag wordt. Geen algemene staking, gebrek aan regering of hittegolf legt het land plat, maar als het regent geraken de Spanjaarden hun kot niet uit.

Probeer eens een museum, dat is een goed alternatief en zo dóe je toch iets op je vrije dag – zo probeerde ik deze morgen met mijn eerste kop koffie in de hand en duidelijk nog niet scherp van gedachten. Mijn voorstel werd verwelkomd met een grijns en een blik van “denk je nu werkelijk dat ik voor mijn zestigste een museum ga binnenstappen?” Ach, ik ben wel begripvol, maar ik zou gewoon graag hebben dat mijn tiener wat ondernemender werd, wat nieuwsgieriger naar de wereld en de stad, dat ze zou gaan proeven van het ongekende en likken aan het nieuwe.

Hoe krijg je het venster van een tiener wijd open? Misschien moeten we de toegang tot musea maar verbieden voor minderjarigen, misschien dat net dat hun jonge vleugels zou doen klapperen van pril en ondeugend enthousiasme om eens een schilderij te gaan bekijken.

Sarah De Vlam©2016

Piojos en el Parlamento

Het Spaanse Parlement is sedert de verkiezingen van 20 december een kleurrijke abanico, maar nog lang geen sierlijk opwaaiende pauwestaart. Geen enkele van de 4 grote partijen (PP, PSOE, Podemos en Cuidadanos) verwierf genoeg stemmen om solo te regeren, al staan ze alle 4 te watertanden. Helaas, men moet een akkoord weten te bereiken tussen 2 groten en enkele kleintjes om een meerderheid te bereiken. Maar rechts wil het links radicalere broertje Podemos uit het kleurenpalet, links onder elkaar combineert niet goed, de nacionalisten erkennen alleen hun eigen kleuren, en in het belangrijke Catalonië zijn ze inmiddels wél tot een akkoord gekomen en worden de trompetten gepoetst om straks de onafhankelijkheid te bezingen… In Madrid zit de boel dus vast. Er wordt gefluisterd dat er nieuwe verkiezingen in aantocht zijn. Rajoy, die zich met een miljoen stemmen minder, toch opwierp als grote overwinnaar, is nu al begonnen met campagne voeren: Spanje moet gered worden uit de klauwen van een mogelijk links progressief beleid – stel dat Podemos en PSOE het toch eens worden – want dát is de ware ondergang van de democratie, de eenheid en de economie van het land.
Dat de PP maar één mogelijke vaargeul ziet om de natie te loodsen, symboliseert ook de polemiek over de vrolijke haardos van Alberto Rodríguez, de kersverse volksvertegenwoordiger van Podemos die de eeuwige lente van de Islas Canarias inruilde voor het kille Madrid. Rodriguez kreeg vanwege Celia Villalobos (PP) commentaar over zijn dreadlocks: “als die man zich wast is het ok, maar ik wil geen luizen.” De vergelijking tussen Rodriguez´ ragebol en de parasieten is sedertdien niet meer uit de mediadebatten weg te denken, zelfs de Huffington Post wijdde een artikel aan de jongeman die het van indignado tot parlementariër schopte.
Met de discussie of een “bob marley look” nu al dan niet passend is in het stijve decorum van het halfrond houdt men ons al menige weken zoet. Voor Rodriguez en zijn partij is dit ongetwijfeld een prachtig politiek cadeau. Podemos is er in geslaagd de pluraliteit van het volk vertegenwoordigd te zien op het hoogste niveau: wat je op straat ziet, kan nu ook in het Parlement. Wij staan niet boven het volk, maar zijn het volk. De Spanjaarden, moe van de vele bedriegers in maatpak, zijn daar niet ongevoelig voor.
Het hoeft echter geen betoog dat de recente excentriteiten van Podemos voornamelijk een performance zijn. Net zoals men achter de ongelukkige opmerking van Villalobos de berg vooroordelen ziet waarmee sommige conservatieve politici andersdenkenden misprijzen.
De ware parasieten in het halfrond zijn echter diegenen die de kans op slagen tot het vormen van een behoorlijke regering belemmeren, en haar kiezers maar blijft beschouwen als een stelletje idioten dat niet verder kan kijken dan een plastron of een 30tal dreadlocks.
Er zijn wel genoeg andere redenen om met de handen in het haar te zitten dan een paar luizen in het Parlement.

26 januari 2016
Sarah De Vlam

Downlaod de leesoefening “Interview met Alberto Rodriguez”

ejercicio de lectura C1 Alberto Rodriguez