Tag Archives: Onafhankelijkheid

La democracia es preciosa

La democracia es preciosa

40 jaar geleden ben ik als Belgische geboren in de schoot van de democratie. Ik behoor tot een generatie bij wie democratie in de genen zit. Wij hebben onze democratie wel eens kritisch bekeken, meestal omdat we méér democratie wilden, maar we hebben haar nooit fundamenteel in vraag gesteld. Democratie is een no-way-back-verhaal. De toekomst is er alleen één van meer van dat, en liefst op zoveel mogelijke plekken op aarde, want we weten dat niet alle landen dat geluk beschoren zijn.

40 jaar geleden werd ik dus geboren met een soort garantie dat ik mijn mening vrij ging kunnen uiten, dat er instellingen waren om ons te beschermen en dat ik dus veilig mijn leven zou kunnen uitbouwen zolang ik zelf binnen de linies van de democratie bleef wandelen. Dat zijn evenveel jaren als de Spaanse democratie en dat lijkt lang, maar is het niet. Er is nog veel niet uitgesproken.

Gisteren heb ik voor de eerste keer aan de lijve ondervonden hoe breekbaar een democratie kan zijn, hoe haar linies plots kunnen vervagen, hoe de instellingen de kracht kunnen verliezen om garanties te bieden. En ik heb het dan niet over de 2,2 miljoen Catalanen die toch zijn gaan stemmen in een illegaal bevonden referendum. Ik heb het ook niet over de nee-stemmers, of vermeende nee-stemmers tegen een Catalaanse onafhankelijkheid.

Ik heb het over de fundamenten van de democratie en de zorg die ze zou moeten bieden aan haar burgers. Ik heb het over de zorgbiéders, zij op wie wij gaan stemmen, zij in wie wij vertrouwen stelden, zij die zwieren met het woord democratie alsof het om een onderbroek in de wastrommel gaat. Nog nooit heb ik het woord democratie zo hol gevonden. Nog nooit heb ik het zo zien misbruiken. Nog nooit heb ik het zo voelen banaliseren.

En dat is wat mij heeft aangegrepen gisteren en angstig maakt vandaag. En het baart me diepe zorgen. Ik heb de geschiedenis van het land heel grondig bestudeerd en ik heb het geluk dat ik in Madrid en Catalonië heb gewoond. Ik heb het geluk dat ik zowel de Catalaanse als Spaanse media  kan volgen, want ik begrijp beide talen. En ik doe het ook, bewust, om mijn eigen conclusies te trekken, om na te dúrven denken, om de wenkbrauwen te fronsen als me iets niet kosjer lijkt. Ik weet dat alle verhalen constructies zijn, maar ook dat mensen wel degelijk in sprookjes en spookjes geloven.

Spanje baart me diepe zorgen. Catalonië ook. Je moet partij kiezen. Of zoals iemand het me hier zei, je kan niet meer ambigu zijn. Ambigu zijn de separatistische Catalanen zeker niet, de Spaanse overheid evenmin. De skepters hebben nog nooit zo duidelijke taal gezwaaid. Maar waar is dat ambigue, als dat al het correcte woord is, middenveld gebleven? Waar is de stem van de gematigdheid, van diegene die niét beledigt, van diegene die niét in de naam van absolute waarheid spreekt, van diegene die vrágen dúrven stellen. Echte goeie vragen. Met de eis tot een eerlijk antwoord.

Het is stil in Spanje als er niet geroepen wordt. Echt akelig stil. Dat is tot mijn grote spijt, en met veel pijn in mijn hart, de democratie anno 2017 in dit land.

Sarah

02/10/2017

DSCN2195

Catalaanse oktoberrevolutie?

Krijgen we op 1 oktober een onafhankelijkheidsverklaring in Catalonië? Ik denk steeds meer dat het niet uitgesloten is dat de kleine meerderheidsregering onder leiding van President Puigdemont, dit zal doen. En noem het dan maar gerust een ultieme wanhoopsdaad. De laatste keer dat de Catalanen de onbuigzaamheid van de  Spaanse regering zal wensen te doorbreken. En de laatste keer zal het zijn, want na een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring resten maar 2 scenarios: Catalonië verliest via Artikel 155 van de grondwet haar autonomie en wordt bij man en macht bij de Spaanse natie gehouden, of de Spanjaarden laten –onder druk van de Europese Unie – hun welvarendste streek varen.

De reden dat dit kan gebeuren is de falikante mislukking van het referendum nog voor het heeft plaatsgevonden. We staan 2 weken af van dit spannende moment maar geen enkele Catalaanse burger heeft zijn kiesbrief gekregen, niemand weet waar de urnen verstopt zitten of waar men zal gaan kunnen kiezen. Inmiddels worden burgemeesters en andere ambtenaren door Madrid bestookt met mails dat deelnemen aan de organisatie van het referendum buiten de legaliteit valt, en dat ook de kiezer zichzelf buiten de wet stelt door zijn stem. De Catalaanse regering speelt blufpoker van het hoogste niveau en zweert bij hoog en bij laag dat alles under control is.

Maar dat is buiten enkele burgemeesters gerekend, die besloten om Madrid te gehoorzamen. Ook al zouden dat maar enkele gemeenten zijn, als er niet kan gekozen worden, kan men niet spreken van een democratische uitslag. Het ganse kaartenhuisje dat álle Catalanen hun mening hebben kunnen uiten, valt dan in duigen, de geldigheid van de uitslag van het referendum ook.

Ook in Barcelona, de grootste kieskring,  is het nog maar de vraag wat er gaat gebeuren. Burgemeesteres Ada Colau houdt zich op het droge. Geen steun aan Madrid, maar evenmin loyauteit aan de Generalitat. Een “doen jullie maar” houding, maar mijn lokalen krijg je niet. Zelf goed ingedekt laat ze de Barcelonezen over aan hun lot.

Als je verkiezingen geen officiële body geeft, geen stemlokalen, geen stembrieven, geen voorzitters, geen controleurs … dan kan je niet vermijden dat iemand 2 keer of zelfs 5 keer gaat stemmen, dan kan je niet garanderen dat iedereen werkelijk stemrechtig was, dan krijg je  obviamente een referendum dat er geen is.

Madrid lijkt deze fase van de strijd dus gewonnen te hebben, want terwijl de Generaliteit bij god zweert Rajoy slim af te zijn, is de Spaanse regering er wel in geslaagd genoeg druk uit te oefenen en dreigementen te lossen die hun effect niet misten.

Ik ken alvast één gemeentesecretaris die haar advocaat bij de arm houdt en het advies kreeg om op 1 oktober paddenstoelen te gaan zoeken. Mijn echtgenoot werkt voor de gemeente als officiële postbode, en is opgelucht dat hij in ziekteverlof is. Vermoedelijk ligt op de gemeente ook een mail uit Madrid voor hem.

Welk antwoord kan Puigdemont nu nog uit zijn mouw schudden? Heeft hij nog speling, tactieken, tijd? Is de ultieme prik, de onafhankelijkheidsverklaring, niet de enige optie die is overgebleven?

En ik, ik denk dat ik mijn Spaanse vlag, die ik nog heb van in de tijd dat ik simpel Spaanse les gaf in België, maar eens in de vuilbak ga gooien. Je weet maar nooit hoe grimmig het hier kan worden op 1 oktober. Gelukkig ligt Andorra op slechts 8 km van hier. Dat is zelfs te voet, via de oude smokkelpaadjes, te doen.

Sarah De Vlam 15/9/2017

Deze tekst is een persoolijke visie. Ik ben als Belgische niet stemrechtig. Ik pleit voor vrede, wat ook de naam van het land moge weze waarin ik woon en graag wil blijven wonen.

 

Referendum over afscheiding van Catalonië verboden

Het verboden verbod

Nee, het is niet de titel van een zoveelste Suske en Wiske album, maar het  probleem dat de Spaanse regering heeft met de volksraadpleging van 9 november in Catalonië. Want hoe verbied je wat eigenlijk al verboden is?  In de wiskunde zou een verboden verbod neerkomen op een toestemming, maar hier is die logika niet van toepassing. Nadat het Spaanse  Grondwettelijk Hof enkele weken geleden besliste dat er geen sprake kon zijn van een officieel referendum, wreven Rajoy en zijn conservatieve kudde in de handen. Continue reading