Piojos en el Parlamento

Het Spaanse Parlement is sedert de verkiezingen van 20 december een kleurrijke abanico, maar nog lang geen sierlijk opwaaiende pauwestaart. Geen enkele van de 4 grote partijen (PP, PSOE, Podemos en Cuidadanos) verwierf genoeg stemmen om solo te regeren, al staan ze alle 4 te watertanden. Helaas, men moet een akkoord weten te bereiken tussen 2 groten en enkele kleintjes om een meerderheid te bereiken. Maar rechts wil het links radicalere broertje Podemos uit het kleurenpalet, links onder elkaar combineert niet goed, de nacionalisten erkennen alleen hun eigen kleuren, en in het belangrijke Catalonië zijn ze inmiddels wél tot een akkoord gekomen en worden de trompetten gepoetst om straks de onafhankelijkheid te bezingen… In Madrid zit de boel dus vast. Er wordt gefluisterd dat er nieuwe verkiezingen in aantocht zijn. Rajoy, die zich met een miljoen stemmen minder, toch opwierp als grote overwinnaar, is nu al begonnen met campagne voeren: Spanje moet gered worden uit de klauwen van een mogelijk links progressief beleid – stel dat Podemos en PSOE het toch eens worden – want dát is de ware ondergang van de democratie, de eenheid en de economie van het land.
Dat de PP maar één mogelijke vaargeul ziet om de natie te loodsen, symboliseert ook de polemiek over de vrolijke haardos van Alberto Rodríguez, de kersverse volksvertegenwoordiger van Podemos die de eeuwige lente van de Islas Canarias inruilde voor het kille Madrid. Rodriguez kreeg vanwege Celia Villalobos (PP) commentaar over zijn dreadlocks: “als die man zich wast is het ok, maar ik wil geen luizen.” De vergelijking tussen Rodriguez´ ragebol en de parasieten is sedertdien niet meer uit de mediadebatten weg te denken, zelfs de Huffington Post wijdde een artikel aan de jongeman die het van indignado tot parlementariër schopte.
Met de discussie of een “bob marley look” nu al dan niet passend is in het stijve decorum van het halfrond houdt men ons al menige weken zoet. Voor Rodriguez en zijn partij is dit ongetwijfeld een prachtig politiek cadeau. Podemos is er in geslaagd de pluraliteit van het volk vertegenwoordigd te zien op het hoogste niveau: wat je op straat ziet, kan nu ook in het Parlement. Wij staan niet boven het volk, maar zijn het volk. De Spanjaarden, moe van de vele bedriegers in maatpak, zijn daar niet ongevoelig voor.
Het hoeft echter geen betoog dat de recente excentriteiten van Podemos voornamelijk een performance zijn. Net zoals men achter de ongelukkige opmerking van Villalobos de berg vooroordelen ziet waarmee sommige conservatieve politici andersdenkenden misprijzen.
De ware parasieten in het halfrond zijn echter diegenen die de kans op slagen tot het vormen van een behoorlijke regering belemmeren, en haar kiezers maar blijft beschouwen als een stelletje idioten dat niet verder kan kijken dan een plastron of een 30tal dreadlocks.
Er zijn wel genoeg andere redenen om met de handen in het haar te zitten dan een paar luizen in het Parlement.

26 januari 2016
Sarah De Vlam

Downlaod de leesoefening “Interview met Alberto Rodriguez”

ejercicio de lectura C1 Alberto Rodriguez

3 thoughts on “Piojos en el Parlamento”

  1. Dag Sarah,
    De groep Spaans Gevorderd volgt aandachtig de Spaanse actualiteit. Vandaag ging het over la rueda de identificación en de intentie in Spanje om een straf om te zetten in verplichte aanwezigheid bij line-ups. Ook kijken we regelmatig naar de videos van Fort Apache op Utube. Merkwaardig hoe Iglesias hier de PR van Podemos verzorgt. Benieuwd hoe de omgang met de moderne media de nieuwe generaties kan overtuigen.
    Un abrazo,
    Jean

  2. Hallo Sarah,

    ik heb ooit een paar lessen bij je gevolgd op de Henleykaai en vond je bijdrage over het Spaans parlement erg goed. Ik heb ook begrepen dat je interesse voor Madrid is verschoven naar Catalunya – maar zonder waarde-oordeel van jouw kant – en dat is ook wel interessant en wellicht ook symbolisch voor verschuivende krachtsverhoudingen binnen Spanje. In elk geval volgt één partij in het Belgische parlement de gebeurtenissen in Catalunya met argusogen en zou de eveolutie daar ook in België kunnen leiden tot spanningen in de coalitie als het op de erkenning van een onafhankelijk Catalunya zou aankomen. Enfin, er zijn nogal veel paralellen tussen Vlaanderen en Catalunya vind ik, misschien te veel…
    In elk geval vind ik jullie website erg origineel en inspirerend, doe zo voort zou ik zeggen…

    Met vriendelijke groet,

    Martin Peleman

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>