La democracia es preciosa

La democracia es preciosa

40 jaar geleden ben ik als Belgische geboren in de schoot van de democratie. Ik behoor tot een generatie bij wie democratie in de genen zit. Wij hebben onze democratie wel eens kritisch bekeken, meestal omdat we méér democratie wilden, maar we hebben haar nooit fundamenteel in vraag gesteld. Democratie is een no-way-back-verhaal. De toekomst is er alleen één van meer van dat, en liefst op zoveel mogelijke plekken op aarde, want we weten dat niet alle landen dat geluk beschoren zijn.

40 jaar geleden werd ik dus geboren met een soort garantie dat ik mijn mening vrij ging kunnen uiten, dat er instellingen waren om ons te beschermen en dat ik dus veilig mijn leven zou kunnen uitbouwen zolang ik zelf binnen de linies van de democratie bleef wandelen. Dat zijn evenveel jaren als de Spaanse democratie en dat lijkt lang, maar is het niet. Er is nog veel niet uitgesproken.

Gisteren heb ik voor de eerste keer aan de lijve ondervonden hoe breekbaar een democratie kan zijn, hoe haar linies plots kunnen vervagen, hoe de instellingen de kracht kunnen verliezen om garanties te bieden. En ik heb het dan niet over de 2,2 miljoen Catalanen die toch zijn gaan stemmen in een illegaal bevonden referendum. Ik heb het ook niet over de nee-stemmers, of vermeende nee-stemmers tegen een Catalaanse onafhankelijkheid.

Ik heb het over de fundamenten van de democratie en de zorg die ze zou moeten bieden aan haar burgers. Ik heb het over de zorgbiéders, zij op wie wij gaan stemmen, zij in wie wij vertrouwen stelden, zij die zwieren met het woord democratie alsof het om een onderbroek in de wastrommel gaat. Nog nooit heb ik het woord democratie zo hol gevonden. Nog nooit heb ik het zo zien misbruiken. Nog nooit heb ik het zo voelen banaliseren.

En dat is wat mij heeft aangegrepen gisteren en angstig maakt vandaag. En het baart me diepe zorgen. Ik heb de geschiedenis van het land heel grondig bestudeerd en ik heb het geluk dat ik in Madrid en Catalonië heb gewoond. Ik heb het geluk dat ik zowel de Catalaanse als Spaanse media  kan volgen, want ik begrijp beide talen. En ik doe het ook, bewust, om mijn eigen conclusies te trekken, om na te dúrven denken, om de wenkbrauwen te fronsen als me iets niet kosjer lijkt. Ik weet dat alle verhalen constructies zijn, maar ook dat mensen wel degelijk in sprookjes en spookjes geloven.

Spanje baart me diepe zorgen. Catalonië ook. Je moet partij kiezen. Of zoals iemand het me hier zei, je kan niet meer ambigu zijn. Ambigu zijn de separatistische Catalanen zeker niet, de Spaanse overheid evenmin. De skepters hebben nog nooit zo duidelijke taal gezwaaid. Maar waar is dat ambigue, als dat al het correcte woord is, middenveld gebleven? Waar is de stem van de gematigdheid, van diegene die niét beledigt, van diegene die niét in de naam van absolute waarheid spreekt, van diegene die vrágen dúrven stellen. Echte goeie vragen. Met de eis tot een eerlijk antwoord.

Het is stil in Spanje als er niet geroepen wordt. Echt akelig stil. Dat is tot mijn grote spijt, en met veel pijn in mijn hart, de democratie anno 2017 in dit land.

Sarah

02/10/2017

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>