la borrufa en el Pirineo

La borrufa es preciosa

La borrufa es preciosa

Tot drie vier maal per week ga ik met mijn honden wandelen. We hebben een korte en een lange route. De lange leidt naar een waterreservoir op een bergtop waar brandweermannen met hun helikopters water kunnen scheppen in geval van brand. Het is eerst naar boven langs een smal steil paadje, goed voor de beentjes en de longen, en daarna rustig naar benee langs een aarden piste.  De korte laveert tussen wat velden en bos, is licht bergop, en bovenaan is er een bankje waar je gewoon wat kan gaan zitten. De beesten kennen beide als hun broekzak, al wagen ze zich onderweg meestal aan een grote bocht door het bos, op zoek naar een onvoorzichtige ree, een onoplettende haas of een verdwaald everzwijn.  Ergens tijdens de wandeling komen we elkaar dan weer tegen.

Jaren doe ik nu al diezelfde paadjes, het krijgt iets van een woon-werk verkeer, met dat verschil dat het nooit saai wordt. Ieder seizoen biedt het zijne; de lavendel danst en geurt, de thym schiet en bloeit, de paddenstoelen nemen de beurt, de eiken kleuren het palet, de rijm wordt edelsteen, prille lentebloemen tonen zich verlegen.

De hemel, die is bijna altijd stralend blauw, wellicht het meest constante en minst boeiende onderdeel van de wandeling. In het bos gaat de blik zelden omhoog. Maar er is een uitzondering, de borrufa. Het bankje is de beste plek om dit winterspektakel van op afstand te bewonderen.

Daar zit ik, de zon in de rug, de velden, het dorp en de landerijen begoten met licht. En daarachter, vanuit de verdere en hogere bergen een dreiging. Een dikke massa, ik weet dat het er sneeuwt. En waait. Guur en ongenietbaar. Een onvoorbereid mens overleeft het niet. Alles wat er recht blijft staan is taai, ruw, puur overlevingsinstinct. Er is geen pardon, geen compassie. De borrufa schept de sneeuw op, maakt haar dol, het sneeuwt van onder naar boven en alle kanten uit. En stuwt haar uiteindelijk over de bergkammen, waar ze rust lijkt te vinden en neervalt als een gordijn.

Op mijn bankje vallen enkele vlokken neer, niet meer dan geruchten van de woestenij wat verderop. Zoals vreselijke nieuwsberichten doen.

Sarah

(“La borrufa es preciosa” is een tekst uit de serie “Preciosidades”, te vinden op deze site onder Columns)

2 thoughts on “La borrufa es preciosa”

  1. Querida Sarah:
    Enhorabuena por el precioso texto. Se lee como si fuera en el situ. Es un regalo del cielo. Tienes grandes dotes de escritora.
    Que disfrutas aún largo tiempo de las bellezas de “tu” naturaleza.
    Un besazo. Tere

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>