Hacerse 17 es precioso

Hacerse 17 es precioso

Na een week Paasverlof in Asturias had mijn adolescente stiefdochter duidelijk zin om me terug te zien, wat je als stiefmoeder toch nauwelijks kan betreuren en zelfs helemaal moet omarmen. Want zo delikaat als porselein is een nieuw samengesteld gezin waarin de winden anders waaien en de zoektocht naar een gezinsevenwicht – al moeilijk op zich– enkele zeer broze plekken heeft die het vredig samenleven onmiddellijk kunnen transformeren in een valkuil naar de hel.

Ik kwam nauwelijks binnen of ze stormde naar beneden en zei: ik doe nu mijn 5e middelbaar uit en ga volgend jaar op afstand verder studeren en ik zoek werk om het te betalen. Blafte.Welkom thuis.

Deze week kwam op een avond een vriendin op bezoek die pas 17 werd. Ze had eerder op de dag officieel aan school laten weten te stoppen met haar studies, op 6 weken van het einde van het schooljaar. “Je kan toch 6 weken volhouden en op zijn minst je jaar uit doen… dat bespaart je later, als je terug wil studeren een jaar!” probeerde ik.

De vriendin keek weg, boog haar hoofd, zei niets terug. Hoe diep moet het niet al zitten, hoe groot moet de afkeer voor school al niet zijn, hoe onwennig moet dit meisje haar al niet gevoeld hebben al die voorbije maanden, misschien wel jaren.

Na mijn stiefdochter haar fameuze aankondiging ging ik onderzoek doen naar schoolverlaters in Spanje. Je hoeft hier maar tot je 16e verplicht naar school voor de basisopleiding ESO. Daarna volgt de Bachillerato, 2 optatieve jaren die je voorbereiden op verder studeren, maar eigenlijk heel vergelijkbaar met onze 3e graad Algemeen Secundair Onderwijs. De uitval in deze periode is in Spanje 30%! Net geen 1 op 3. Globaal over de hele schoolloopbaan verlaat 1 op 4 jongeren school vroegtijdig.

Ze zijn schoolmoe en willen gaan werken. Maar de helft van de jongeren in Spanje vindt geen werk, daar zitten ook veel jongens en meisjes bij mét een diploma, vaak universitair. Er leeft onder de jongeren dus het gevoel dat studeren geen nut heeft, want je geraakt hoe dan ook op “den dop”, overigens een dop zonder inkomen .

Op een leeftijd dat school een grote inspanning vraagt, men nog volop bezig is met het tienervel in te ruilen voor een volwassen lijf en geest, men beslissingen moet nemen die fundamenteel zullen zijn voor later en men zich vooral goed wil amuseren en tijd bij het lief doorbrengen, geeft de samenleving je de boodschap dat je kansen klein zijn, dat je wellicht naar het buitenland zal moeten, dat je hoogstens kan dromen van een baantje in een wegrestaurant en een maximumloon van 1000 euro.

Niet alleen de jongeren ontbreekt het aan ambitie, het is ook gewoon de maatschappij en het onderwijs die ontzettend falen om  jongeren net te laten inzien dat hun enige weg naar een waardig professioneel bestaan er net in bestaat ze op die schoolbanken te houden.

Uit een rapport over schoolverlaters dat onderzoek deed door de jongeren zelf te bevragen, bleek dat de grote meerderheid het zich achteraf beklaagt, maar ze het op het moment zelf zagen als een bevrijding en een vooruitgang. Het belangrijkste argument om school te verlaten was “tijd”. School betekende voor hen verlies; tijd onbenut en onzinvol invullen.  Bij mijn stiefdochter en haar vriendinnen die de stap al hebben gezet door school bye bye te zeggen, leeft inderdaad datzelfde gevoel.

Ondanks hun gevoel  van tijdsverspilling, hebben ze wel de idee om dat Middelbaar ooit wel eens uit te doen, en om in een volgende ooit  een diploma Hoger Onderwijs te behalen. Dat eerste is niet van de poes in Spanje. Je kan vóór je 18e geen middenjury doen, en zit dan dus met een tijdsgat van niets doen, moordend voor de tiener én de ouder. En middenjury kost zeer veel geld.

Of zoals het hier thuis zo laconiek en frank werd meegedeeld door onze bijna zeventienjarige: als ik op mijn 26ste mijn diploma haal, is het goed. Alles op het gemakske.

Laten we hopen dat de Spaanse politiek ietsje meer haast heeft om de 30% schoolverlaters op te vangen in het werkloosheidsweb van 50%. Want de grootste trap onder de kont verdient het beleid.

Sarah

26 april 2017

Pd. Mijn stiefdochter heeft voorlopig wel besloten verder te blijven studeren.

One thought on “Hacerse 17 es precioso”

  1. Hola profe Sarah: he apreciado que tengas buena pluma hasta dar un retrato nítido de la sociedad actual. En efecto, hay que tener estómago y hacer de tripas corazón para entender lo que se cuece en la mente de los jóvenes….Yo tengo a dos nietos de esta edad del pavo y que están moceando…Teresa

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>