Benvinguts a Barcelona

Benvinguts a Cataluña

De beurs waarmee ik 4 maanden in Barcelona heb kunnen wonen en werken loopt op zijn einde. Ik heb nog amper twee weken te gaan. Het verlangslijstje aan dingen die ik nog wilde zien en doen is eerder gegroeid dan afgenomen. Ik moet dus keuzes beginnen maken. Het MacBa, Museum voor Actuele Kunst, staat al 4 maanden on top of the list, maar ik zette er nog geen voet binnen. Ook vandaag niet, terwijl ik vanmorgen nog zo beslist uit mijn bed aan de Gran Vía ben recht geveerd. Onderweg naar het museum was het al om zeep. Ik werd getroffen door een onweerstaanbare behoefte om me in het groen te voelen en op mijn eentje te zijn. In de stad is dat een opgave. Mijn ochtelijke energieke brein bracht me op de idee om naar de begraafplaats van Montjuïc te gaan. De meeste toeristen nemen de teleferiek, maar ik vind dat een beetje belachelijk. Een berg moet je opgaan of er is geen vreugde aan. En ik zette mijn wandeling in en zag toeristische atracties links en rechts, en ook bussen vol oververmoeide buitenlanders die hier en daar op de berg gedropt zouden worden voor een foto. Ook Bruce Springsteen was er bij. The boss is erg populair in Spanje en treedt binnenkort op in één van de megalomane bouwwerken van Montjuïc. Het werd tijd om een zijpaadje in te slaan en me te begeven naar mijn bestemming, duidelijk nog een eind weg. En toen begon ik te genieten. Het werd plots stil in Barcelona. Overal fleurden lentebloemetjes, het geurde naar Mediterrane den en er was geen ziel te bespeuren. Ik werd wat stoutmoedig en nam een klein zandpaadje waarvan ik vermoedde dat het me rechtsstreeks naar de graven zou leiden. Ik zag een man alleen die ik niet goed kon definiëren. Even verder ontmoette ik een soortgelijke man. Ik was vlakbij de muur van het kerhof en was vol verwondering over de onverzorgde nissen die mijn gezichtsveld bereikten. Maar bij de derde man begon ik me wat onwennig te voelen en mijn brein deed zijn gezonde werk. Ik zat op een paadje van Spaanse mannelijke hoeren. En ik koos terug voor het asvalt zonder het kerkhof uit het oog te verliezen. Ik was weer alleen op de berg en liep door. Barcelona dook af en toe op, een stad aan de voet van de berg, maar ook aan mijn voeten. Het gaf een bijzonder gevoel. Eindelijk de poort van de begraafplaats. Gesloten. In de geruststelling dat er een andere poort zou zijn bleef ik langs de muur wandelen. Ik kwam op een open plek, de cypressen legden een lange schaduw over de flank van de berg. Barcelona ademde in en uit in mijn gezichtsveld. Twee jongens maakten een film met hun gsm. Twee junkies.

Ik zocht daarna de stad weer op, de bus met toeristen, de monumenten. Thuis vernam ik van Anna dat ik me in mijn onwetendheid had begeven op een grimmige, gevaarlijke plek. De bloemetjes die ik had geplukt op mijn tocht waren inmiddels verwelkt, maar bleven de kroongetuige van een wandeling die ik niet snel zal opbergen in de vergetelheid. Ik kruip blij in mijn bed en de MacBa, dat is voor een volgende keer. Het is soms goed om goedgelovig in het leven te staan.

Sarah De Vlam 2012

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>