Een nieuwe wind in Spanje

Best wishes for Spain

40 jaar geleden legde dictator Franco er het loodje bij neer. Zijn zogenaamde opvolger was al enkele jaren daarvoor in de lucht geschoten door de Baskische afscheidingsbeweging ETA. De Spaanse maatschappij was in 1975 rijp voor verandering en koos later in een referendum met een zeer ruime meerderheid voor een democratisch model. Om tegemoet te komen aan de regionale aspiraties werd het land verdeeld in 17 deelgemeenschappen. Vrijheden werden hersteld, de Basken, Catalanen en Galliciërs kregen hun taal terug, Spanje trad toe tot de Europese Gemeenschap – een keuze van de Spanjaarden zelf -, het land werd – zoals we dat vanuit een Belgisch perspectief zouden zeggen – volwassen. Aan het roer kregen links en rechts de beurt toegewezen. Uiteindelijk kreeg men zelfs de ETA onder de knoet, wellicht het laatste overblijfsel van een andere en voorgoed vergane tijd. Zeer veel Spanjaarden zijn trots op die verwezenlijkingen en dragen de democratie als grondbeginsel voor een natie, hoog in het vaandel. Dat doen ze ook wat de één en ondeelbaarheid van hun land betreft, als men de Catalaanse en Baskische nationalisten niet meerekent. Gedurende al die tijd lag de wetgevende macht bij 2 partijen; de PSOE (socialisten) en de PP (conservatieven). De Spanjaarden kozen het zo en baggerden 37 jaar in een poel van gematigd links en conservatief rechts. Kleine partijen kregen daar maar moeilijk een speld tussen, met uitzondering van de historische deelstaten maar met een beperkte impact op het Spaanse parlement. ´t Was links of ´t was rechts, maar altijd dicht bij het midden. De Spanjaarden leken hun fobie voor extremismen te koesteren, logisch na een Burgeroorlog en 39 jaar dictatuur. Die balans is 20 december uit evenwicht gebracht. Voor het eerst kozen de Spanjaarden in grote getalen voor 2 “nieuwe” partijen en veranderde het politieke decor. Links heeft er een radicaler maar populair broertje bij, rechts een rare tante met veel aanhang; Podemos en Cuidadanos. Het voelt onwennig. Voor het eerst zal er een politieke familie gevormd moeten worden. Daarna moet er ook nog geregeerd worden in overeenkomst. De Spanjaarden zullen het water bij de wijn leren ontdekken, willens nillens. In 2015 willen ze het zo.
Ik las na de verkiezingen in de Spaanse en buitenlandse media hier en daar dat de dierbare Spaanse democratie als een bedreigde diersoort is, nu er plots die vreemde eenden in de bijt gekomen zijn. Dat stelde mij teleur. Voor mij betekent het verkiezingsresultaat net een summum van haar korte bestaansduur en ligt hier de formule en de kans voor een echte politieke volwassenheid. Het geeft een schitterende kans op ademruimte, frisheid, openheid en belooft creativiteit en een nieuwe politieke cultuur. Best wishes for 2016, Spain!
Sarah
©30 december 2015

Huellas de la guerra civil en la Conca de Tremp

In 1936 brak in Spanje de Burgeroorlog uit. De Conca de Tremp was gedurende jaren een slagveld, met aan de ene zijde de democratische Republikeinen en aan de andere zijde de fascistische Nacionales, die het gevecht uitelijndelijk zouden winnen. In de heuvels rond de kerk vindt men nog steeds makkelijk granaatonderdelen, hulzen en andere scherven van wapens. De voorgevel van de kerk, vol gaten van geweerschoten, is in 2016 een stille maar levende getuigenis van wat zich 70 jaar geleden heeft afgespeeld in dit tegenwoordig zo verlaten en vredige gebied. Maar de verhalen over de oorlog leven er nog, als men goed luistert… 

One thought on “Een nieuwe wind in Spanje”

  1. daarin herkennen we je Belgische roots, maar ik ook en ik heb een vergelijkbare mening.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>