Category Archives: Columns

Serie preciosidades. “El tiempo es precioso”

Preciosidades

Deze reeks columns behandelt actuele thema´s uit Spanje (en in het bijzonder de Catalaanse Pyreneeën, waar de teksten op gebaseerd zijn) vertrekkende van het anecdotische.

“El tiempo es precioso” is de eerste tekst in reeks en stelt het lokale onderwijsbeleid in vraag. Spanje wordt niet bepaald geroemd om zijn excellente onderwijs, en ik heb als Belgische, vele vraagtekens hieromtrent omdat ik merk dat de effectiviteit van “naar school gaan” vanaf het middelbare onderwijs, pijnlijk laag ligt. “Mi tiempo es precioso” is een uitspraak van een opgroeiende adolescente in La Seu  d’Urgell  die ondanks haar rebelse gedrag au fond verlangt naar stimulansen om te studeren en iets te bereiken in het leven, maar deels door de houding van de school, bot vangt.

El tiempo es precioso

Twee dagen uitsluiting na verwittiging drie. Het is de strafmaat die la niña overkwam, een meisje van bijna zestien, die het te bont maakte op school. La niña heeft een stoute bek, is altijd te laat en spant zich nauwelijks in, t’is al jaren met de hakken over de sloot. t Is ook een crac, vooral in wiskunde en fysica, de toekomst belooft. Eerst de luie en brutale kantjes afvijlen. Door twee vrijdagen thuis te zitten, meent de school. Ma of pa-lief moeten daarvoor verlof nemen, zodat la niña geen twee dagen voor tv zit, non-stop whatsapps stuurt naar haar vriendinnen in de klas, of tot twaalven in haar bed blijft hangen. Aan de uitsluiting is immers niets verbonden; een opstel, een goed werk, een taak… íets wat zou kunnen helpen om dat stoute mondje te snoeren of wat ijverigheid te kweken. Iets wat la niña zou helpen. Want daar gaat het toch om? Ingrijpen in het gedrag, niet in de persoon. Een volkomen onzinvolle ingreep dus, die uitsluiting; twee dagen rust voor de leraars die la niña wellicht niet meer kunnen zien of rieken, en bingo voor het eigen palmares van de rebelse tiener.
Het zou niet misstaan om het mondje van la niña af en toe met zeep te wassen, maar het kind is niet dom of ongevoelig en heeft en veroorzaakt geen grote problemen. In de vakantie verlangt ze zelfs naar school. Want school mag dan verwachtingen koesteren naar haar tienerende etters, het is ook andersom zo. Terwijl de school geen verblijf weet met de irritante en opstandige houding van onze niña, heeft zij op haar beurt vooral het gevoel dat ze haar precieuze tijd aan het verdoen is omdat de school aan haar leergierigheid geen invulling kan geven. Leraars die op de tablet zitten, vakken die niet meer inhouden dan het afspelen van een film – week na week -, oersaaie handboeken, enge visies bij sociale onderwerpen, … en veel straffen die de allemaal de bal missen.
La niña is geen engeltje en school zal wel niet de hel zijn die ze beschrijft. En aan het gevoel dat je niet optimaal kan genieten van je jeugd, kan je ook zelf iets doen. Ledemaat smartphone snoeren, bijvoorbeeld. Dingen dóen in plaats van hele godganse dagen te lummelen. Leren dat je “precious time” twee woorden zijn; eentje die je niet kan veranderen, en het andere dat je zelf betekenis moet geven. Twee dagen thuis zitten is daar geen goede defeniniëring van, alleen maar naar The Gladiator kijken tijdens de les Latijn, evenmin. Spijtig, want “time flies” en daarmee ook de talenten die onze jongeren hard nodig zullen hebben voor later, wanneer de precieuze tijd pas echt karig wordt.
Sarah De Vlam©2016-02-03 La Seu d’Urgell

Piojos en el Parlamento

Het Spaanse Parlement is sedert de verkiezingen van 20 december een kleurrijke abanico, maar nog lang geen sierlijk opwaaiende pauwestaart. Geen enkele van de 4 grote partijen (PP, PSOE, Podemos en Cuidadanos) verwierf genoeg stemmen om solo te regeren, al staan ze alle 4 te watertanden. Helaas, men moet een akkoord weten te bereiken tussen 2 groten en enkele kleintjes om een meerderheid te bereiken. Maar rechts wil het links radicalere broertje Podemos uit het kleurenpalet, links onder elkaar combineert niet goed, de nacionalisten erkennen alleen hun eigen kleuren, en in het belangrijke Catalonië zijn ze inmiddels wél tot een akkoord gekomen en worden de trompetten gepoetst om straks de onafhankelijkheid te bezingen… In Madrid zit de boel dus vast. Er wordt gefluisterd dat er nieuwe verkiezingen in aantocht zijn. Rajoy, die zich met een miljoen stemmen minder, toch opwierp als grote overwinnaar, is nu al begonnen met campagne voeren: Spanje moet gered worden uit de klauwen van een mogelijk links progressief beleid – stel dat Podemos en PSOE het toch eens worden – want dát is de ware ondergang van de democratie, de eenheid en de economie van het land.
Dat de PP maar één mogelijke vaargeul ziet om de natie te loodsen, symboliseert ook de polemiek over de vrolijke haardos van Alberto Rodríguez, de kersverse volksvertegenwoordiger van Podemos die de eeuwige lente van de Islas Canarias inruilde voor het kille Madrid. Rodriguez kreeg vanwege Celia Villalobos (PP) commentaar over zijn dreadlocks: “als die man zich wast is het ok, maar ik wil geen luizen.” De vergelijking tussen Rodriguez´ ragebol en de parasieten is sedertdien niet meer uit de mediadebatten weg te denken, zelfs de Huffington Post wijdde een artikel aan de jongeman die het van indignado tot parlementariër schopte.
Met de discussie of een “bob marley look” nu al dan niet passend is in het stijve decorum van het halfrond houdt men ons al menige weken zoet. Voor Rodriguez en zijn partij is dit ongetwijfeld een prachtig politiek cadeau. Podemos is er in geslaagd de pluraliteit van het volk vertegenwoordigd te zien op het hoogste niveau: wat je op straat ziet, kan nu ook in het Parlement. Wij staan niet boven het volk, maar zijn het volk. De Spanjaarden, moe van de vele bedriegers in maatpak, zijn daar niet ongevoelig voor.
Het hoeft echter geen betoog dat de recente excentriteiten van Podemos voornamelijk een performance zijn. Net zoals men achter de ongelukkige opmerking van Villalobos de berg vooroordelen ziet waarmee sommige conservatieve politici andersdenkenden misprijzen.
De ware parasieten in het halfrond zijn echter diegenen die de kans op slagen tot het vormen van een behoorlijke regering belemmeren, en haar kiezers maar blijft beschouwen als een stelletje idioten dat niet verder kan kijken dan een plastron of een 30tal dreadlocks.
Er zijn wel genoeg andere redenen om met de handen in het haar te zitten dan een paar luizen in het Parlement.

26 januari 2016
Sarah De Vlam

Downlaod de leesoefening “Interview met Alberto Rodriguez”

ejercicio de lectura C1 Alberto Rodriguez

Een nieuwe wind in Spanje

Best wishes for Spain

40 jaar geleden legde dictator Franco er het loodje bij neer. Zijn zogenaamde opvolger was al enkele jaren daarvoor in de lucht geschoten door de Baskische afscheidingsbeweging ETA. De Spaanse maatschappij was in 1975 rijp voor verandering en koos later in een referendum met een zeer ruime meerderheid voor een democratisch model. Om tegemoet te komen aan de regionale aspiraties werd het land verdeeld in 17 deelgemeenschappen. Vrijheden werden hersteld, de Basken, Catalanen en Galliciërs kregen hun taal terug, Spanje trad toe tot de Europese Gemeenschap – een keuze van de Spanjaarden zelf -, het land werd – zoals we dat vanuit een Belgisch perspectief zouden zeggen – volwassen. Aan het roer kregen links en rechts de beurt toegewezen. Uiteindelijk kreeg men zelfs de ETA onder de knoet, wellicht het laatste overblijfsel van een andere en voorgoed vergane tijd. Zeer veel Spanjaarden zijn trots op die verwezenlijkingen en dragen de democratie als grondbeginsel voor een natie, hoog in het vaandel. Dat doen ze ook wat de één en ondeelbaarheid van hun land betreft, als men de Catalaanse en Baskische nationalisten niet meerekent. Gedurende al die tijd lag de wetgevende macht bij 2 partijen; de PSOE (socialisten) en de PP (conservatieven). De Spanjaarden kozen het zo en baggerden 37 jaar in een poel van gematigd links en conservatief rechts. Kleine partijen kregen daar maar moeilijk een speld tussen, met uitzondering van de historische deelstaten maar met een beperkte impact op het Spaanse parlement. ´t Was links of ´t was rechts, maar altijd dicht bij het midden. De Spanjaarden leken hun fobie voor extremismen te koesteren, logisch na een Burgeroorlog en 39 jaar dictatuur. Die balans is 20 december uit evenwicht gebracht. Voor het eerst kozen de Spanjaarden in grote getalen voor 2 “nieuwe” partijen en veranderde het politieke decor. Links heeft er een radicaler maar populair broertje bij, rechts een rare tante met veel aanhang; Podemos en Cuidadanos. Het voelt onwennig. Voor het eerst zal er een politieke familie gevormd moeten worden. Daarna moet er ook nog geregeerd worden in overeenkomst. De Spanjaarden zullen het water bij de wijn leren ontdekken, willens nillens. In 2015 willen ze het zo.
Ik las na de verkiezingen in de Spaanse en buitenlandse media hier en daar dat de dierbare Spaanse democratie als een bedreigde diersoort is, nu er plots die vreemde eenden in de bijt gekomen zijn. Dat stelde mij teleur. Voor mij betekent het verkiezingsresultaat net een summum van haar korte bestaansduur en ligt hier de formule en de kans voor een echte politieke volwassenheid. Het geeft een schitterende kans op ademruimte, frisheid, openheid en belooft creativiteit en een nieuwe politieke cultuur. Best wishes for 2016, Spain!
Sarah
©30 december 2015

Huellas de la guerra civil en la Conca de Tremp

In 1936 brak in Spanje de Burgeroorlog uit. De Conca de Tremp was gedurende jaren een slagveld, met aan de ene zijde de democratische Republikeinen en aan de andere zijde de fascistische Nacionales, die het gevecht uitelijndelijk zouden winnen. In de heuvels rond de kerk vindt men nog steeds makkelijk granaatonderdelen, hulzen en andere scherven van wapens. De voorgevel van de kerk, vol gaten van geweerschoten, is in 2016 een stille maar levende getuigenis van wat zich 70 jaar geleden heeft afgespeeld in dit tegenwoordig zo verlaten en vredige gebied. Maar de verhalen over de oorlog leven er nog, als men goed luistert… 

Mientras tanto… een bericht uit de Pyreneeën

Mientras tanto… in twinkeltje

Pere is naar de hemel gegaan en ontsnapte ternauwernood aan de derde wereldoorlog. Ik krapte even aan mijn oor. Dé derde wereldoorlog? Ja, DÉ derde wereldoorlog. Die staat aan de deur vreselijk te duwen en wil graag binnen bij ons. Bij wie misschien? Hier in Europa. Hoeveel oorlogen heeft Pere overleefd? Een stuk of 3. De eerste, de tweede en de burgeroorlog. Allez, de eerste 2 daar deed Spanje toch niet aan mee? Pere was… om het zo te zeggen ne rooie. Ne wat? Van links. Hij heeft in Frankrijk gezeten. In de kampen. Ach zo. Daarna is hij gevlucht. Voor wie? Voor Franco. Franco, is die nie 40 jaar dood? Oei, is dat al zo lang geleden, ´t is gelijk gisteren. Is het niet morgen dat hij stierf? De 20ste. Ik zie hem nog op TV, Carlos Arias Navarro, die was precies aan tsjiepen. Fin, Pere, die vluchtte naar Latijns-Amerika. Ook ne vluchteling, allez. ´t Is hem daar voor de wind gegaan. Hij kwam terug als ne sjieke m’neer, helemaal in ’ t wit met ne schone hoed en een Argentijnse madam. Veel rood was er precies niet meer aan. ‘t Was op zijn minst ne vluchteling die werkte. Ze zouden allemaal moeten werken. Ze zouden ne muur moeten bouwen. Nenita, ge gaat toch niet naar België binnenkort? In februari misschien. Pas maar op in Frankrijk. ´t Is daar den derde wereldoorlog. Pere zou het kunnen weten, hij heeft er 2 en nen burgeroorlog meegemaakt. Hier in La Seu is ´t nog veilig. Hoe oud is diene Pere eigenlijk geworden? Iets van een 98, morgen wordt hij begraven. In de kathedraal. Niet dat hij gelovig was, die rooien geloven nooit in iets, ze peizen dat alles vanzelf komt. Allez, Pere was dan toch veranderd. Om hoe laat? 12u. Met den bisschop. t Zal veel volk zijn. ‘t Is ‘t einde van de beschaving, meiske. Goe dat ik er bijna het loodje bij neerleg. Beschaving? Awel ja, de onze, Europa. Met 3 wereldoorlogen in honderd jaar tijd? ’ t Is proper, een beschaving van mijn voeten. Ik krap nog een keer aan mijn oor. t Is te hopen dat tegen dat den oorlog in La Seu arriveert, er hier een cafeeke zal zijn gelijk in Allò Allò. Dan kunnen we nog eens toasten op die beschaving.
©Sarah De Vlam (19/11/2015)

DSCN5771

Kruidenier in de Pyreneeën. Een rijkdom aan vers fruit en lokale groenten. En een prachtplek voor geroddel,  kleine meningen met grote impact en een luisterend oor.