Cola de Sant Jordi

Sant Jordi y la venganza del dragon

Sant Jordi y la venganza del Dragón

Sant Jordi estaba muerto de aburrimiento. Con nostalgia miraba los álbumes de fotos y su colección de dragones abatidos: Rikitaki, Trompetafalsa, Ojoverde y el último, el más feroz, Rataviva, conocido en el pueblo también bajo el nombre Cagaolivas ya que aparte de cazar princesas se volvía loco por comer aceitunas.

Su mujer y cuarta esposa intentaba consolarlo diciéndole que el mundo había mejorado mucho desde que la caza de dragones se podía hacer online. En todo caso las cosas habían cambiado mucho. Desde que se prohibió la caza en vivo de dragones cuyo currículum era tan temible como respetable, Sant Jordi cayó en una tremenda e inmensa letargia. Una de las hijas de su tercera mujer primero le compró una consola y después, ya con el internet universal, la mejor aplicación de pago para seguir cazando. Para no ofenderla perseguía a las bestias hasta la más remota cueva del mundo virtual, pero una vez que se encontraba cara a cara con el animal para rematarlo con la última estocada, se sentía vacío e insatisfecho. Tampoco le sirvieron las princesas vírgenes -unas rubias y voluptuosas como en una pintura de Rubens y otras morenas y desafiantes- que le sonreían desde la pantalla cuando él veía cómo su avater levantaba el corazón de la bestia como un trofeo. No, Sant Jordi cayó en una absoluta apatía y comenzó a pensar que la vida no era digna de ser vivida.

Este estado, llamado burnout por los más expertos psiquiatras, le mantuvo durante meses postrado en la cama. Cuando su última mujer le gritaba desde el balcón del palacio qué cuernos estaba haciendo, le replicaba con irritación: ‘¡Hago la siesta del carnero![1], ¡Hago la siesta del migdia[2]!, ¡Miro un documental sobre la caza de ciervos!’ Faltaba poco para que Sant Jordi se acercara a la ventana, desde donde podía contemplar las antenas del 5G que habían sustituido los preciosos y antiquísimos olivos cuyos frutos habían sido en mejores tiempos la delicatesse para su último rival, para tirarse abajo.

Pero entonces, tan inesperado como ver una cigüeña en el Polo Norte, recibió un ese-eme-ese que le despertó por primera vez en semanas algo de curiosidad por el mundo. Una vecina, o veïna -como la llamaban en la bella localidad pirinaica- de La Seu d’Urgell, llevaba días observando cómo se sacaban día tras día cajas repletas de libros de su biblioteca pública. Sant Jordi, que no fue informado que se trataba de una mudanza temporal, interpretó equivocadamente aquel traslado de todas las obras del santuario literario de los urgellencs. ‘¡Esto debe de ser obra del fantasma inquieto de Rikitaki, que odiaba leer! ¡Tengo que salvar estos libros! ¡¿Además, cómo si no, se enterarán las futuras generaciones que he rescatado a tantas princesas?!

Whatsapeó a su mujer, que como siempre estaba tomando el sol en el amplio balcón de su habitación al otro extremo del palacio. ‘¡Quiero irme esta misma tarde a La Seu d’Urgell! ¡Tengo que apresurarme con máxima urgencia a su biblioteca!’ La esposa, tan sorprendida por la repentina iniciativa de su esposo, se tambaleó de la tumbona. ‘¡Recórcholis!’ suspiró, ‘¡Vaya marido que tengo!’, y whatsapeó a su turno al único lacayo que aún mantenía la familia de los Sant Jordis para hacerle la maleta.

Ya en el Cercanías Sant Jordi sonrió. Acababa de inventar un ingenioso plan para ahuyentar de una vez para siempre al espíritu malévolo de Rikitaki de las riberas del Segre. Pero el destino no acompañó al famoso caballero. A la altura de Toses cayó un enorme tronco de pino sobre las vías del tren. Mientras tanto, el espíritu de Rikitaki había conseguido entrar en calidad de carcoma en la biblioteca donde encendió la primera cerilla. ‘¡Aquí mi venganza!’, pensó con desdén por todo lo que estaba fabricado de papel.

En el sótano de la biblioteca se extendió rápidamente el fuego. Desde las llamas resonaba la enloquecida risa del dragón. Sant Jordi miró su smartphone. ‘La biblioteca de La Seu d’Urgell a punto de convertirse en cenizas’, encabezó un artículo. ‘¡Qué tragedia!’, se lamentó. Suspiró. Suspiró con tal magnitud que por toda la cordillera pirinaica se levantaron rugientes ventiscas. Una de estas rachas de viento se colocó precisamente donde tenía que llegar.

Y así, Sant Jordi, que se enteró más tarde que una vez más era el héroe de la historia, recuperó su razón de ser.

(Todos los derechos reservados a la autora: Sarah De Vlam. 23 de abril de 2021)

[1] Es la siesta que se hace a medio mañana.

[2] Migdia = catalán para mediodía.

Este texto también existe en formato audio. Envía un email a lasaritah@yahoo.es si te interesa recibirlo. Sólo se enviará a personas que se identifiquen por su propio nombre y apellido que motiven la demanda.

En ningún caso  se puede cambiar la autoría del texto o del audio.

 

 

Sarah De Vlam

Lengua y Paisaje wordt Passage Catalonia

Beste bezoeker,

de site www.lenguaypaisaje.info krijgt binnenkort een nieuwe naam én een nieuw kleedje: www.passagecatalonia.info.

Passage Catalonia legt zich, zoals de nieuwe naam het al suggereert, voornamelijk toe op de Spaanse Autonome Gemeenschap Catalonië.

In het verlengde van het voormalige educatieve taal-, reis- en natuurproject Lengua y Paisaje, blijft de bezielster Sarah De Vlam, reizen, uitstappen, lezingen en toelichting aanbieden in en over Catalonië, waar ze inmiddels tien jaar woont.

Nieuw zijn de samenwerkingsprojecten met het Vermeylenfonds Spanje Anders Bekeken, Victoria Deluxe en andere toekomstige partners.

Terwijl Lengua y Paisaje zich toespitste op de Nederlandstalige cursist Spaans Vreemde Taal, zal Passage Catalonia haar aanbod verbreden naar het hele Nederlandstalige taalgebied, en ook activiteiten organiseren in het Spaans en het Catalaans.

Sarah De Vlam heeft in 2020 het boek ‘Passage Pyreneeën, een vergeten verhaal van Belgische vluchtelingen tijdens de Tweede Wereldoorlog‘ gepubliceerd, en maakte daarmee de definitieve stap naar haar roots als historica. Inmiddels is ze bezig met het onderzoek voor een nieuw boek over het hedendaagse Catalonië.

‘Passage Pyreneeën’ wordt de leidraad voor een humanistisch werk -en reis project in juli 2021 in samenwerking met theater Victoria Deluxe en de jongeren van de Toekomstacademie en zal ook de inspiratie vormen voor een nieuwe reisroute tussen Perpignan en Barcelona in samenwerking met het Vermeylenfonds Spanje Anders Bekeken.

Passage Pyreneeën

Passage Catalonia neemt dus afscheid van het zuivere taal -ennatuurcursus project van Lengua y Paisaje, om nieuwe Catalaanse paden te bewandelen.

De nieuwe site www.passagecatalonia.info behoudt de oude structuur en een deel van de inhoud van lenguaypaisaje die relevant blijft voor dit nieuwe project. Maar als een work in progress zal de site stilaan ingekleed worden met nieuwe initiatieven, publicaties, activiteiten en interessante links naar de samenwerkingsverbanden.

Alvast welkom op Passage Catalonia! Benvinguts a tothom!

Sarah De Vlam

Referenties

https://www.facebook.com/spanjeandersbekeken

https://www.victoriadeluxe.be/terug-weg/

https://www.uitgeverijvrijdag.be/product/2008118/passage-pyreneeen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nieuwsbrief 2018

Beste bezoeker,

Lengua y Paisaje heeft voor 2018 opnieuw verschillende projecten in petto. In de nieuwsbrief verneem je waar we in de zomer onze taal-en natuurreizen organiseren, hoe je je mondeling Spaans kan bijschaven en hoe een bezoek aan La Seu d’Urgell of Andorra (Catalaanse Pyreneeën)  verrijkt kan worden door een lokale gids.

Nieuwsbrief 2018 Lengua y Paisaje 2018

¡FELICES FIESTAS!

 

 

 

La democracia es preciosa

La democracia es preciosa

40 jaar geleden ben ik als Belgische geboren in de schoot van de democratie. Ik behoor tot een generatie bij wie democratie in de genen zit. Wij hebben onze democratie wel eens kritisch bekeken, meestal omdat we méér democratie wilden, maar we hebben haar nooit fundamenteel in vraag gesteld. Democratie is een no-way-back-verhaal. De toekomst is er alleen één van meer van dat, en liefst op zoveel mogelijke plekken op aarde, want we weten dat niet alle landen dat geluk beschoren zijn.

40 jaar geleden werd ik dus geboren met een soort garantie dat ik mijn mening vrij ging kunnen uiten, dat er instellingen waren om ons te beschermen en dat ik dus veilig mijn leven zou kunnen uitbouwen zolang ik zelf binnen de linies van de democratie bleef wandelen. Dat zijn evenveel jaren als de Spaanse democratie en dat lijkt lang, maar is het niet. Er is nog veel niet uitgesproken.

Gisteren heb ik voor de eerste keer aan de lijve ondervonden hoe breekbaar een democratie kan zijn, hoe haar linies plots kunnen vervagen, hoe de instellingen de kracht kunnen verliezen om garanties te bieden. En ik heb het dan niet over de 2,2 miljoen Catalanen die toch zijn gaan stemmen in een illegaal bevonden referendum. Ik heb het ook niet over de nee-stemmers, of vermeende nee-stemmers tegen een Catalaanse onafhankelijkheid.

Ik heb het over de fundamenten van de democratie en de zorg die ze zou moeten bieden aan haar burgers. Ik heb het over de zorgbiéders, zij op wie wij gaan stemmen, zij in wie wij vertrouwen stelden, zij die zwieren met het woord democratie alsof het om een onderbroek in de wastrommel gaat. Nog nooit heb ik het woord democratie zo hol gevonden. Nog nooit heb ik het zo zien misbruiken. Nog nooit heb ik het zo voelen banaliseren.

En dat is wat mij heeft aangegrepen gisteren en angstig maakt vandaag. En het baart me diepe zorgen. Ik heb de geschiedenis van het land heel grondig bestudeerd en ik heb het geluk dat ik in Madrid en Catalonië heb gewoond. Ik heb het geluk dat ik zowel de Catalaanse als Spaanse media  kan volgen, want ik begrijp beide talen. En ik doe het ook, bewust, om mijn eigen conclusies te trekken, om na te dúrven denken, om de wenkbrauwen te fronsen als me iets niet kosjer lijkt. Ik weet dat alle verhalen constructies zijn, maar ook dat mensen wel degelijk in sprookjes en spookjes geloven.

Spanje baart me diepe zorgen. Catalonië ook. Je moet partij kiezen. Of zoals iemand het me hier zei, je kan niet meer ambigu zijn. Ambigu zijn de separatistische Catalanen zeker niet, de Spaanse overheid evenmin. De skepters hebben nog nooit zo duidelijke taal gezwaaid. Maar waar is dat ambigue, als dat al het correcte woord is, middenveld gebleven? Waar is de stem van de gematigdheid, van diegene die niét beledigt, van diegene die niét in de naam van absolute waarheid spreekt, van diegene die vrágen dúrven stellen. Echte goeie vragen. Met de eis tot een eerlijk antwoord.

Het is stil in Spanje als er niet geroepen wordt. Echt akelig stil. Dat is tot mijn grote spijt, en met veel pijn in mijn hart, de democratie anno 2017 in dit land.

Sarah

02/10/2017

DSCN2195

Catalaanse oktoberrevolutie?

Krijgen we op 1 oktober een onafhankelijkheidsverklaring in Catalonië? Ik denk steeds meer dat het niet uitgesloten is dat de kleine meerderheidsregering onder leiding van President Puigdemont, dit zal doen. En noem het dan maar gerust een ultieme wanhoopsdaad. De laatste keer dat de Catalanen de onbuigzaamheid van de  Spaanse regering zal wensen te doorbreken. En de laatste keer zal het zijn, want na een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring resten maar 2 scenarios: Catalonië verliest via Artikel 155 van de grondwet haar autonomie en wordt bij man en macht bij de Spaanse natie gehouden, of de Spanjaarden laten –onder druk van de Europese Unie – hun welvarendste streek varen.

De reden dat dit kan gebeuren is de falikante mislukking van het referendum nog voor het heeft plaatsgevonden. We staan 2 weken af van dit spannende moment maar geen enkele Catalaanse burger heeft zijn kiesbrief gekregen, niemand weet waar de urnen verstopt zitten of waar men zal gaan kunnen kiezen. Inmiddels worden burgemeesters en andere ambtenaren door Madrid bestookt met mails dat deelnemen aan de organisatie van het referendum buiten de legaliteit valt, en dat ook de kiezer zichzelf buiten de wet stelt door zijn stem. De Catalaanse regering speelt blufpoker van het hoogste niveau en zweert bij hoog en bij laag dat alles under control is.

Maar dat is buiten enkele burgemeesters gerekend, die besloten om Madrid te gehoorzamen. Ook al zouden dat maar enkele gemeenten zijn, als er niet kan gekozen worden, kan men niet spreken van een democratische uitslag. Het ganse kaartenhuisje dat álle Catalanen hun mening hebben kunnen uiten, valt dan in duigen, de geldigheid van de uitslag van het referendum ook.

Ook in Barcelona, de grootste kieskring,  is het nog maar de vraag wat er gaat gebeuren. Burgemeesteres Ada Colau houdt zich op het droge. Geen steun aan Madrid, maar evenmin loyauteit aan de Generalitat. Een “doen jullie maar” houding, maar mijn lokalen krijg je niet. Zelf goed ingedekt laat ze de Barcelonezen over aan hun lot.

Als je verkiezingen geen officiële body geeft, geen stemlokalen, geen stembrieven, geen voorzitters, geen controleurs … dan kan je niet vermijden dat iemand 2 keer of zelfs 5 keer gaat stemmen, dan kan je niet garanderen dat iedereen werkelijk stemrechtig was, dan krijg je  obviamente een referendum dat er geen is.

Madrid lijkt deze fase van de strijd dus gewonnen te hebben, want terwijl de Generaliteit bij god zweert Rajoy slim af te zijn, is de Spaanse regering er wel in geslaagd genoeg druk uit te oefenen en dreigementen te lossen die hun effect niet misten.

Ik ken alvast één gemeentesecretaris die haar advocaat bij de arm houdt en het advies kreeg om op 1 oktober paddenstoelen te gaan zoeken. Mijn echtgenoot werkt voor de gemeente als officiële postbode, en is opgelucht dat hij in ziekteverlof is. Vermoedelijk ligt op de gemeente ook een mail uit Madrid voor hem.

Welk antwoord kan Puigdemont nu nog uit zijn mouw schudden? Heeft hij nog speling, tactieken, tijd? Is de ultieme prik, de onafhankelijkheidsverklaring, niet de enige optie die is overgebleven?

En ik, ik denk dat ik mijn Spaanse vlag, die ik nog heb van in de tijd dat ik simpel Spaanse les gaf in België, maar eens in de vuilbak ga gooien. Je weet maar nooit hoe grimmig het hier kan worden op 1 oktober. Gelukkig ligt Andorra op slechts 8 km van hier. Dat is zelfs te voet, via de oude smokkelpaadjes, te doen.

Sarah De Vlam 15/9/2017

Deze tekst is een persoolijke visie. Ik ben als Belgische niet stemrechtig. Ik pleit voor vrede, wat ook de naam van het land moge weze waarin ik woon en graag wil blijven wonen.