Nieuwsbrief 2018

Beste bezoeker,

Lengua y Paisaje heeft voor 2018 opnieuw verschillende projecten in petto. In de nieuwsbrief verneem je waar we in de zomer onze taal-en natuurreizen organiseren, hoe je je mondeling Spaans kan bijschaven en hoe een bezoek aan La Seu d’Urgell of Andorra (Catalaanse Pyreneeën)  verrijkt kan worden door een lokale gids.

Nieuwsbrief 2018 Lengua y Paisaje 2018

¡FELICES FIESTAS!

 

 

 

La democracia es preciosa

La democracia es preciosa

40 jaar geleden ben ik als Belgische geboren in de schoot van de democratie. Ik behoor tot een generatie bij wie democratie in de genen zit. Wij hebben onze democratie wel eens kritisch bekeken, meestal omdat we méér democratie wilden, maar we hebben haar nooit fundamenteel in vraag gesteld. Democratie is een no-way-back-verhaal. De toekomst is er alleen één van meer van dat, en liefst op zoveel mogelijke plekken op aarde, want we weten dat niet alle landen dat geluk beschoren zijn.

40 jaar geleden werd ik dus geboren met een soort garantie dat ik mijn mening vrij ging kunnen uiten, dat er instellingen waren om ons te beschermen en dat ik dus veilig mijn leven zou kunnen uitbouwen zolang ik zelf binnen de linies van de democratie bleef wandelen. Dat zijn evenveel jaren als de Spaanse democratie en dat lijkt lang, maar is het niet. Er is nog veel niet uitgesproken.

Gisteren heb ik voor de eerste keer aan de lijve ondervonden hoe breekbaar een democratie kan zijn, hoe haar linies plots kunnen vervagen, hoe de instellingen de kracht kunnen verliezen om garanties te bieden. En ik heb het dan niet over de 2,2 miljoen Catalanen die toch zijn gaan stemmen in een illegaal bevonden referendum. Ik heb het ook niet over de nee-stemmers, of vermeende nee-stemmers tegen een Catalaanse onafhankelijkheid.

Ik heb het over de fundamenten van de democratie en de zorg die ze zou moeten bieden aan haar burgers. Ik heb het over de zorgbiéders, zij op wie wij gaan stemmen, zij in wie wij vertrouwen stelden, zij die zwieren met het woord democratie alsof het om een onderbroek in de wastrommel gaat. Nog nooit heb ik het woord democratie zo hol gevonden. Nog nooit heb ik het zo zien misbruiken. Nog nooit heb ik het zo voelen banaliseren.

En dat is wat mij heeft aangegrepen gisteren en angstig maakt vandaag. En het baart me diepe zorgen. Ik heb de geschiedenis van het land heel grondig bestudeerd en ik heb het geluk dat ik in Madrid en Catalonië heb gewoond. Ik heb het geluk dat ik zowel de Catalaanse als Spaanse media  kan volgen, want ik begrijp beide talen. En ik doe het ook, bewust, om mijn eigen conclusies te trekken, om na te dúrven denken, om de wenkbrauwen te fronsen als me iets niet kosjer lijkt. Ik weet dat alle verhalen constructies zijn, maar ook dat mensen wel degelijk in sprookjes en spookjes geloven.

Spanje baart me diepe zorgen. Catalonië ook. Je moet partij kiezen. Of zoals iemand het me hier zei, je kan niet meer ambigu zijn. Ambigu zijn de separatistische Catalanen zeker niet, de Spaanse overheid evenmin. De skepters hebben nog nooit zo duidelijke taal gezwaaid. Maar waar is dat ambigue, als dat al het correcte woord is, middenveld gebleven? Waar is de stem van de gematigdheid, van diegene die niét beledigt, van diegene die niét in de naam van absolute waarheid spreekt, van diegene die vrágen dúrven stellen. Echte goeie vragen. Met de eis tot een eerlijk antwoord.

Het is stil in Spanje als er niet geroepen wordt. Echt akelig stil. Dat is tot mijn grote spijt, en met veel pijn in mijn hart, de democratie anno 2017 in dit land.

Sarah

02/10/2017

DSCN2195

Catalaanse oktoberrevolutie?

Krijgen we op 1 oktober een onafhankelijkheidsverklaring in Catalonië? Ik denk steeds meer dat het niet uitgesloten is dat de kleine meerderheidsregering onder leiding van President Puigdemont, dit zal doen. En noem het dan maar gerust een ultieme wanhoopsdaad. De laatste keer dat de Catalanen de onbuigzaamheid van de  Spaanse regering zal wensen te doorbreken. En de laatste keer zal het zijn, want na een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring resten maar 2 scenarios: Catalonië verliest via Artikel 155 van de grondwet haar autonomie en wordt bij man en macht bij de Spaanse natie gehouden, of de Spanjaarden laten –onder druk van de Europese Unie – hun welvarendste streek varen.

De reden dat dit kan gebeuren is de falikante mislukking van het referendum nog voor het heeft plaatsgevonden. We staan 2 weken af van dit spannende moment maar geen enkele Catalaanse burger heeft zijn kiesbrief gekregen, niemand weet waar de urnen verstopt zitten of waar men zal gaan kunnen kiezen. Inmiddels worden burgemeesters en andere ambtenaren door Madrid bestookt met mails dat deelnemen aan de organisatie van het referendum buiten de legaliteit valt, en dat ook de kiezer zichzelf buiten de wet stelt door zijn stem. De Catalaanse regering speelt blufpoker van het hoogste niveau en zweert bij hoog en bij laag dat alles under control is.

Maar dat is buiten enkele burgemeesters gerekend, die besloten om Madrid te gehoorzamen. Ook al zouden dat maar enkele gemeenten zijn, als er niet kan gekozen worden, kan men niet spreken van een democratische uitslag. Het ganse kaartenhuisje dat álle Catalanen hun mening hebben kunnen uiten, valt dan in duigen, de geldigheid van de uitslag van het referendum ook.

Ook in Barcelona, de grootste kieskring,  is het nog maar de vraag wat er gaat gebeuren. Burgemeesteres Ada Colau houdt zich op het droge. Geen steun aan Madrid, maar evenmin loyauteit aan de Generalitat. Een “doen jullie maar” houding, maar mijn lokalen krijg je niet. Zelf goed ingedekt laat ze de Barcelonezen over aan hun lot.

Als je verkiezingen geen officiële body geeft, geen stemlokalen, geen stembrieven, geen voorzitters, geen controleurs … dan kan je niet vermijden dat iemand 2 keer of zelfs 5 keer gaat stemmen, dan kan je niet garanderen dat iedereen werkelijk stemrechtig was, dan krijg je  obviamente een referendum dat er geen is.

Madrid lijkt deze fase van de strijd dus gewonnen te hebben, want terwijl de Generaliteit bij god zweert Rajoy slim af te zijn, is de Spaanse regering er wel in geslaagd genoeg druk uit te oefenen en dreigementen te lossen die hun effect niet misten.

Ik ken alvast één gemeentesecretaris die haar advocaat bij de arm houdt en het advies kreeg om op 1 oktober paddenstoelen te gaan zoeken. Mijn echtgenoot werkt voor de gemeente als officiële postbode, en is opgelucht dat hij in ziekteverlof is. Vermoedelijk ligt op de gemeente ook een mail uit Madrid voor hem.

Welk antwoord kan Puigdemont nu nog uit zijn mouw schudden? Heeft hij nog speling, tactieken, tijd? Is de ultieme prik, de onafhankelijkheidsverklaring, niet de enige optie die is overgebleven?

En ik, ik denk dat ik mijn Spaanse vlag, die ik nog heb van in de tijd dat ik simpel Spaanse les gaf in België, maar eens in de vuilbak ga gooien. Je weet maar nooit hoe grimmig het hier kan worden op 1 oktober. Gelukkig ligt Andorra op slechts 8 km van hier. Dat is zelfs te voet, via de oude smokkelpaadjes, te doen.

Sarah De Vlam 15/9/2017

Deze tekst is een persoolijke visie. Ik ben als Belgische niet stemrechtig. Ik pleit voor vrede, wat ook de naam van het land moge weze waarin ik woon en graag wil blijven wonen.

 

Hacerse 17 es precioso

Hacerse 17 es precioso

Na een week Paasverlof in Asturias had mijn adolescente stiefdochter duidelijk zin om me terug te zien, wat je als stiefmoeder toch nauwelijks kan betreuren en zelfs helemaal moet omarmen. Want zo delikaat als porselein is een nieuw samengesteld gezin waarin de winden anders waaien en de zoektocht naar een gezinsevenwicht – al moeilijk op zich– enkele zeer broze plekken heeft die het vredig samenleven onmiddellijk kunnen transformeren in een valkuil naar de hel.

Ik kwam nauwelijks binnen of ze stormde naar beneden en zei: ik doe nu mijn 5e middelbaar uit en ga volgend jaar op afstand verder studeren en ik zoek werk om het te betalen. Blafte.Welkom thuis.

Deze week kwam op een avond een vriendin op bezoek die pas 17 werd. Ze had eerder op de dag officieel aan school laten weten te stoppen met haar studies, op 6 weken van het einde van het schooljaar. “Je kan toch 6 weken volhouden en op zijn minst je jaar uit doen… dat bespaart je later, als je terug wil studeren een jaar!” probeerde ik.

De vriendin keek weg, boog haar hoofd, zei niets terug. Hoe diep moet het niet al zitten, hoe groot moet de afkeer voor school al niet zijn, hoe onwennig moet dit meisje haar al niet gevoeld hebben al die voorbije maanden, misschien wel jaren.

Na mijn stiefdochter haar fameuze aankondiging ging ik onderzoek doen naar schoolverlaters in Spanje. Je hoeft hier maar tot je 16e verplicht naar school voor de basisopleiding ESO. Daarna volgt de Bachillerato, 2 optatieve jaren die je voorbereiden op verder studeren, maar eigenlijk heel vergelijkbaar met onze 3e graad Algemeen Secundair Onderwijs. De uitval in deze periode is in Spanje 30%! Net geen 1 op 3. Globaal over de hele schoolloopbaan verlaat 1 op 4 jongeren school vroegtijdig.

Ze zijn schoolmoe en willen gaan werken. Maar de helft van de jongeren in Spanje vindt geen werk, daar zitten ook veel jongens en meisjes bij mét een diploma, vaak universitair. Er leeft onder de jongeren dus het gevoel dat studeren geen nut heeft, want je geraakt hoe dan ook op “den dop”, overigens een dop zonder inkomen .

Op een leeftijd dat school een grote inspanning vraagt, men nog volop bezig is met het tienervel in te ruilen voor een volwassen lijf en geest, men beslissingen moet nemen die fundamenteel zullen zijn voor later en men zich vooral goed wil amuseren en tijd bij het lief doorbrengen, geeft de samenleving je de boodschap dat je kansen klein zijn, dat je wellicht naar het buitenland zal moeten, dat je hoogstens kan dromen van een baantje in een wegrestaurant en een maximumloon van 1000 euro.

Niet alleen de jongeren ontbreekt het aan ambitie, het is ook gewoon de maatschappij en het onderwijs die ontzettend falen om  jongeren net te laten inzien dat hun enige weg naar een waardig professioneel bestaan er net in bestaat ze op die schoolbanken te houden.

Uit een rapport over schoolverlaters dat onderzoek deed door de jongeren zelf te bevragen, bleek dat de grote meerderheid het zich achteraf beklaagt, maar ze het op het moment zelf zagen als een bevrijding en een vooruitgang. Het belangrijkste argument om school te verlaten was “tijd”. School betekende voor hen verlies; tijd onbenut en onzinvol invullen.  Bij mijn stiefdochter en haar vriendinnen die de stap al hebben gezet door school bye bye te zeggen, leeft inderdaad datzelfde gevoel.

Ondanks hun gevoel  van tijdsverspilling, hebben ze wel de idee om dat Middelbaar ooit wel eens uit te doen, en om in een volgende ooit  een diploma Hoger Onderwijs te behalen. Dat eerste is niet van de poes in Spanje. Je kan vóór je 18e geen middenjury doen, en zit dan dus met een tijdsgat van niets doen, moordend voor de tiener én de ouder. En middenjury kost zeer veel geld.

Of zoals het hier thuis zo laconiek en frank werd meegedeeld door onze bijna zeventienjarige: als ik op mijn 26ste mijn diploma haal, is het goed. Alles op het gemakske.

Laten we hopen dat de Spaanse politiek ietsje meer haast heeft om de 30% schoolverlaters op te vangen in het werkloosheidsweb van 50%. Want de grootste trap onder de kont verdient het beleid.

Sarah

26 april 2017

Pd. Mijn stiefdochter heeft voorlopig wel besloten verder te blijven studeren.

Cronología Goya

Descarga en el siguiente enlace una breve cronología del pintor Francisco de Goya y Lucientes.

Resumen Conferencia Goya

 

Contiene fechas y acontecimientos importantes de la vida del pintor y de la historia de España y Europa, los cuadros más significativos que se mencionaron en la conferencia y unos interesantes enlaces para saber más de Goya.

En el Museum van Schone Kunsten en Gante, hay una exposición sobre el pintor (junto a una artista de Irán) que exhibe las colecciones de grabados “Caprichos” y “Desastres de la Guerra”. Muy recomendable. Hasta el 7 de mayo 2017.

IMG_20170322_172205

Wie graag wil lezen over Goya in boekvorm:

https://www.taschen.com/pages/es/catalogue/art/all/49265/facts.goya.htm?gclid=CjwKEAjw_PfGBRDW_sutqMbQsmMSJAAMpUap5jdNms6iqtTJlPYP4hoFNXbZoFyFcrztBOniwD3nGRoC4Srw_wcB

(of via de zoektermen Goya en Tashen)